|

Spontane regressie tijdens bad breathwork sessie

Ik deed mijn routine van 20x verbonden ademen en stap voor stap in het bad gaan, om mijn energielichaam te voelen. En vooral de veranderingen… het was zoals altijd heerlijk en ontspannend. Ik ging er eerst in fases in, totdat ik al meerdere malen de verbonden ademhalingscyclus had gedaan met alleen mijn neus en mond boven water. Daarna ging ik zitten en neus de alternating neusademhaling…. en daarna ook met de mantra OM NAMAHA SHIVAYA. Allebei heerlijk, en als ik het me goed herinner liet ik hier en daar wel een traantje. Vooral bij de mantra, o ja, 1 keer heel diep, ik huil dan zo erg, omdat ik diep van binnen de verbondenheid voel met Alles. Heel fijn heel mooi. Daarna deed ik de eerste ronde snorkel verbonden ademhalen, waarom ook niet. Ik had voor mezelf besloten dat ik dit wel aan kon na al die diepe sessies met Chung. Al die keren dat ik naar mijn baby-tijd regresseerde en van alles en nog wat losliet. Ik stelde me voor dat het ongeveer hetzelfde zou moeten zijn. Ik had meer vertrouwen in dat het goed zou komen, dan de eerste keer. Ik deed het nu helemaal alleen. Ik ging kopje onder en ademde zo soepel als ik kon. Na enkele minuten, misschien 5, kwam ik weer boven, ik had het gevoel dat ik lang genoeg daar geweest was, en dat ik in een lichte paniek schoot. Gewoon een klein beetje. Niks ergs. 😉 Ik had om dat moment niet zo door dat de neusirritatie en de ongemakkelijkheid waarschijnlijk opgeroepen emoties waren, net zo als bij de eerste keren droog te rebirthen, het overrompelde mij. Ik ging stap voor stap uit het water, en kwam bij van de ademhalingssessie…. toen ik eenmaal helemaal uit het water en naast het bad stond, overviel een diep huilbui mij, diep diep huilen, het voelde alsof ik een heel jong kind was, een baby, ik moest me vasthouden aan iets om mij te ondersteunen. Na deze huilbui ging ik weer stap voor stap terug het bad in, en weer was het fijn. Ik besloot om te experimenteren (tip van Leonard Orr) en eerst weer de verbonden ademhaling te doen met alleen neus en mond boven water. Ook ging ik daarna weer even wennen aan de snorkel vanwege mijn neusirritatie, ik dacht nu ga ik nog beter voorbereid kopje onder! 

Ik ging weer onder water en ademde. Het ademen ging prima, hoewel het voelde alsof ik sneller weer boven water was dan de eerste keer. Ongeveer de helft van de tijd onder water geweest. Nu was de lichte paniek iets zwaarder, hoewel het voor mij vooral onbewust paniek was, ik was voor mijn gevoel gewoon suf en moest ff bij komen. Weer ging ik stap voor stap uit het water: eerst zitten, dan staan…. maar toen ik een paar seconden stond voelde ik langzaam dat het lampje uit ging. Ik zag zwart voor me ogen, ik kon me nog net vasthouden aan de wasbak en stortte enigszins geremd hierdoor naar beneden, het voelde nog best gecontroleerd hoor… ik legde mijn hoofd op de rand van het bad, had mijn benen opgekruld en begon te ademen als een baby! OMG! wat was dit? Een giga regressie naar mijn baby-bewustzijn! ik deed de verbonden ademhaling moeiteloos, geheel automatisch, tussendoor wat huilbuien, ik was overgenomen door mijn staat mijn ademhaling. Hoewel ik nog steeds er wel bewust bij was, ik genoot tegelijkertijd van dat dit allemaal aan het gebeuren was. Het voelde heel machtig. 

Ik bleef maar ademen en ademen, toen ging opeens het alarm af, ik moest weg! Chung was nog bezig met een coaching sessie, maar ik kon nog wel even 15 minuten blijven liggen, sterker nog ik moest blijven liggen, ik had geen andere optie! Even later, 14 minuten later, dacht ik ‘o jee, volgens mij moet ik nu echt zo weg…’Met veel moeite stond ik op, …. kon net mijn telefoon pakken en besefte dat ik inderdaad naar mijn afspraak moest… ondertussen was ik nog steeds de verbonden ademhaling aan het doen. Ik stond al zo’n 30 seconden, en dat was ook voldoende… ik besefte me dat ik niet weg kon, en ik stuurde ik gebrekkige taal een bericht dat ik was flauwgevallen en dat ik later wel bel. Meteen stortte ik daarna weer neer en ging verder met de verbonden ademhaling…. O jeeee, wat fijn, dat waar ik zoooo naar uit keek was gebeurd!! Ik was heel blij, ook al lag ik ogenschijnlijk hopeloos in bad, voor me uit te staren als een debiel en adem te halen alsof mijn leven er van af hing! En dat deed het!! 

Ik ging net zo lang door totdat ik automatisch een normaler ritme oppakte, daarna ging ik zitten, bedankte voor alles, en voelde me … herboren!!! alles op mijn borst was weg de druk, de steken, en ik voelde me fit, lichter, ik zag helderder…. ik deed rustig aan, kwam rustig bij. Maar voelde me eigenlijk vrij snel heel goed! VEEEEEL beter dan daarvoor! Ik liep naar buiten en genoot intens van de koude lucht, de koude wind, een verfrissende aai over mijn bol. Het fietsen was heel apart, alles leek lichter te zijn, en ik observeerde alles meer als observator, alles beleefde ik lichter of zo… ik ging even naar de AH om geld te wisselen, door een raw chocolade reep en een kaki voor mezelf te kopen, en ik voelde erg veel vrede in mezelf, en bekeek alle mensen maar was niet echt deel van de mensen.

Mooi. Alles was mooi. 

 

Similar Posts